از رقابت تا رفاقت؛ روایت “حبیب بهمنی” از نقش ورزش در صلح جهانی

به گزارش خبرگزاری تسنیم از استان مرکزی – مبین جلیلی| ورزش تنها عرصه‌ای برای رقابت و کسب عنوان قهرمانی نیست؛ می‌تواند زبانی مشترک برای ارتباط میان انسان‌ها و ملت‌هایی باشد که شاید در بسیاری از زمینه‌ها با یکدیگر تفاوت داشته باشند. میدان ورزش، جایی است که افراد فارغ از زبان، ملیت و پیشینه فرهنگی، در چارچوبی مشترک با یکدیگر روبه‌رو می‌شوند و احترام به رقیب، رعایت قانون و پذیرش نتیجه را تجربه می‌کنند.

در رشته‌های رزمی، این موضوع اهمیت بیشتری پیدا می‌کند؛ چراکه ورزشکار در کنار یادگیری فنون مبارزه، باید کنترل هیجانات، خشم و واکنش‌های خود را نیز بیاموزد. در ووشو، به‌ویژه در بخش ساندا، سرعت واکنش و تصمیم‌گیری اهمیت بالایی دارد، اما آنچه یک ورزشکار را از یک مبارز صرف متمایز می‌کند، توانایی کنترل قدرت و استفاده درست از آن است.

از سوی دیگر، مربیان و قهرمانان ورزشی نقش مهمی در انتقال فرهنگ جوانمردی و اخلاق به نسل جوان دارند. رفتار مربی در تمرین و مسابقه و همچنین عملکرد قهرمانان در برابر برد و باخت، گاه بیش از هر سخنرانی و توصیه‌ای بر ذهن و شخصیت ورزشکاران جوان اثر می‌گذارد؛ به همین دلیل آموزش احترام، مسئولیت‌پذیری و اخلاق ورزشی باید از سال‌های پایه آغاز شود.

خبرنگار خبرگزاری تسنیم در مصاحبه تفصیلی با حبیب بهمنی، از قهرمانان ووشو دارای سوابق ارزنده سرمربیگری از جمله سرمربی تیم ملی جمهوری اسلامی ایران و درحال حاضر نیز سرمربی تیم ملی کرواسی از نقش ورزش درخصوص ایجاد شناخت و احترام میان ملت‌ها، ظرفیت رشته‌های رزمی برای تقویت خویشتن‌داری و فرهنگ جوانمردی و همچنین نقش مربیان و قهرمانان در تربیت نسل جوان به بحث و بررسی پرداخته، گفت‌وگویی که از «رقابت» آغاز می‌شود و به «احترام، دوستی و صلح» می‌رسد و مشروح آن در زیر می‌آید:

 

*ورزش می‌تواند پل ارتباطی میان ملت‌ها باشد

*ورزش؛ زبان مشترک ملت‌ها برای ترویج صلح و دوستی

*قدرت واقعی در کنترل خود، احترام و جوانمردی است

*ووشو؛ از میدان مبارزه تا ترویج صلح و احترام میان ملت‌ها

*قهرمانان ورزشی چگونه سفیران صلح و اخلاق می‌شوند؟

*”اول احترام و بعد رقابت” باید فرهنگ ورزشکاران باشد

*ورزش چگونه سوءتفاهم میان ملت‌ها را کاهش می‌دهد؟

*ورزشکاران می‌توانند تصویر فرهنگ ایرانی را به جهان معرفی کنند

*المپیک؛ فرصتی برای رقابت ملت‌ها در کنار احترام و دوستی

تسنیم: از وقتی که در اختیار خبرگزاری تسنیم قرار دادید سپاسگزاریم، برای شروع بفرمایید به نظر شما ورزش چه نقشی در نزدیک شدن ملت‌ها و ایجاد ارتباط میان مردم کشورهای مختلف دارد؟ و چگونه می تواند به عنوان زبان مشترک ملت‌ها، در گسترش صلح و دوستی میان مردم جهان نقش آفرینی کند؟

بهمنی: به نظر من ورزش واقعاً می‌تواند زبان مشترک مردم باشد. وقتی دو تیم یا دو ورزشکار از کشورهای مختلف روبه‌روی یکدیگر قرار می‌گیرند، خیلی وقت‌ها فارغ از زبان، ملیت و تفاوت‌های فرهنگی، احترام متقابل و رقابت سالم شکل می‌گیرد. خود من این موضوع را به‌ویژه در فوتبال و اخیراً در مسابقات جام جهانی به‌خوبی دیده‌ام.

ورزش می‌تواند انسان‌ها و ملت‌ها را به یکدیگر نزدیک کند و زمینه شناخت بیشتر و شکل‌گیری دوستی میان مردم کشورهای مختلف را فراهم آورد. به نظرم همین موضوع، یکی از باارزش‌ترین اتفاقاتی است که در عرصه ورزش رخ می‌دهد و می‌تواند ورزش را به ابزاری برای تقویت ارتباط میان ملت‌ها و ترویج صلح و دوستی تبدیل کند.

تسنیم: ووشو به عنوان یک رشته رزمی، چه ظرفیت هایی برای ترویج صلح، احترام، اخلاق و پرهیز از خشونت دارد؟

بهمنی: اتفاقاً به نظر من ووشو از آن رشته‌هایی است که بیشتر از اینکه خشونت را ترویج کند، بر کنترل و احترام تأکید دارد. ما در هر دوره از مسابقات که شرکت می‌کنیم، در جلسه فنی یا همان ”تکنیکال میتینگ” که پیش از مسابقات برگزار می‌شود و قرعه‌کشی و مسائل فنی در آن انجام می‌گیرد، همیشه بر حفظ احترام تأکید می‌شود.

در این جلسات به ورزشکاران تأکید می‌شود که به داور، تماشاگران، رقیب و همچنین مربی خود احترام بگذارند. ورزشکار در این رشته یاد می‌گیرد قدرتش را کنترل کند، برای حریف خود احترام قائل باشد و در کنار رقابت، اخلاق ورزشی را رعایت کند.

اگر این نگاه به‌درستی آموزش داده شود، ووشو می‌تواند به کودکان و جوانان یاد بدهد که قدرت واقعی فقط در زور یا داشتن تکنیک خلاصه نمی‌شود، بلکه قدرت واقعی در کنترل خود و احترام گذاشتن به دیگران است. اینکه انسان در اوج توانمندی و قدرت بتواند به فرد ضعیف‌تر از خودش، فرد قوی‌تر از خودش، هم‌نوع خود و همه افرادی که در اطرافش هستند، فارغ از سن و جایگاهشان احترام بگذارد، ارزش واقعی ورزش و قهرمانی است.

تسنیم: برخی معتقدند ورزش های رزمی با وجود ماهیت رقابتی می توانند بیش از سایر رشته ها فرهنگ کنترل خشم و احترام به حریف را آموزش دهند؛ این موضوع را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

بهمنی: بله، من تا حد زیادی با این نگاه موافقم. در ورزش‌های رزمی، اگر آموزش به‌درستی انجام شود، ورزشکار خیلی زود متوجه می‌شود که قرار نیست با عصبانیت و هیجان تصمیم بگیرد، بلکه باید خودش را کنترل کند، به حریفش احترام بگذارد و قوانین را رعایت کند. به نظر من همین کنترل نفس و احترام به رقیب، یکی از مهم‌ترین مسائلی است که ورزش‌های رزمی می‌توانند به یک ورزشکار آموزش دهند.

در واقع، اگر در کتاب‌ها و منابعی که درباره ورزش‌های رزمی نوشته شده‌اند مطالعه کنید، تقریباً همیشه به این موضوع اشاره شده است. من یادم هست زمانی که به باشگاه می‌رفتیم، روی دیوارها جملات و شعارهایی درباره کنترل قدرت و حفظ آرامش نوشته بودند؛ مثلاً می‌گفتند ”همچو ببری درنده با چنگال تیز باش و از کنار آهوی بی‌پناه به آرامی بگذر”. از این جملات در باشگاه‌های رزمی زیاد دیده می‌شد و احتمالاً شما هم نمونه‌هایی از این شعارها را دیده‌اید.

در مجموع، چیزی که در ورزش‌های رزمی بیش از هر چیز بر آن تأکید می‌شود، اخلاق، آرامش و کنترل نفس است و ورزشکار باید این اصول را در کنار مهارت‌های فنی و قدرت بدنی خود حفظ کند.

تسنیم: یک ورزشکار چگونه می تواند در کنار تلاش برای پیروزی، اخلاق ورزشی و احترام به رقیب را حفظ کند؟

بهمنی: از نظر من بردن خیلی مهم است و قطعاً یکی از مهم‌ترین اهداف یک ورزشکار در رقابت است؛ به‌خصوص در مسابقات بین‌المللی که ورزشکار نماینده کشورش محسوب می‌شود. هر ورزشکاری برای موفقیت تمرین و تلاش می‌کند، اما اینکه چگونه برنده شود، اهمیت بیشتری دارد. ورزشکار باید تا آخرین لحظه برای کسب نتیجه تلاش کند، اما در عین حال قوانین مسابقه و حریف خودش را هم محترم بداند.

ما همیشه به بچه‌ها می‌گوییم رقیب تو دشمن تو نیست؛ کسی است که باعث می‌شود بیشتر تلاش کنی و بهتر شوی. همین نگاه کمک می‌کند رقابت در مسیر سالم خود باقی بماند و ورزشکار در عین تلاش برای پیروزی، اخلاق ورزشی را هم رعایت کند.

در مدتی که در خدمت تیم ملی ایران بودم و در سه دوره مسابقات جهانی، آسیایی و کشورهای اسلامی حضور داشتم، فدراسیون همواره بر همین موضوع تأکید داشت؛ اینکه ”اول احترام و بعد رقابت”. ورزشکاری که به عنوان نماینده یک کشور وارد میدان می‌شود، به‌ویژه نماینده ایران که از نظر فرهنگی و تاریخی پیشینه بسیار غنی دارد، باید بداند که رفتار او تنها به خودش مربوط نمی‌شود و نوعی نمایندگی از مردم کشورش را بر عهده دارد.

به همین دلیل، پیش از مسابقات جلساتی برگزار می‌شد و نکات فرهنگی و اخلاقی به ورزشکاران تأکید می‌شد. هم فدراسیون و هم اعضای کادر فنی تلاش می‌کردند این نگاه را به بچه‌ها منتقل کنند که در کنار تمام تلاش و انگیزه برای کسب پیروزی، احترام به حریف، رعایت قوانین و حفظ اخلاق ورزشی را فراموش نکنند.

تسنیم: آیا تجربه حضور در مسابقات و ارتباط با ورزشکاران کشورهای مختلف، نمونه ای از تاثیر ورزش در ایجاد دوستی و نزدیکی ملت ها را به شما نشان داده است؟

بهمنی: قطعا همین‌طور است. من در مسابقات مختلف این موضوع را از نزدیک دیده‌ام و لمس کرده‌ام. خیلی وقت‌ها ورزشکارانی که شاید هیچ زبان مشترکی با هم ندارند، تنها با چند دقیقه رقابت و تعامل ورزشی با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند.

خود من در سال‌های ابتدایی که با کرواسی شروع به کار کرده بودم، در مسابقات افراد زیادی را نمی‌شناختم، اما به‌تدریج بعد از هر مسابقه با تعدادی از افراد و ورزشکاران کشورهای مختلف آشنا می‌شدم. این ارتباط‌ها واقعاً اتفاق قشنگی است و معمولاً هم به همان مسابقه ختم نمی‌شود. هر بار که دوباره یکدیگر را می‌بینیم، با روی باز از هم استقبال می‌کنیم، سلام و احوالپرسی داریم و ارتباطمان ادامه پیدا می‌کند.

حتی اینکه ورزشکار یک کشور مقابل ورزشکار کشور دیگر برنده شده یا شکست خورده، بعد از مسابقه دیگر اهمیت چندانی ندارد. در واقع، دوستی و ارتباطی که شکل گرفته، فراتر از نتیجه یک مسابقه است و خیلی وقت‌ها همین رقابت‌ها زمینه شکل‌گیری دوستی‌های بیشتری را فراهم می‌کند.

به نظرم یکی از زیباترین ویژگی‌های ورزش همین است که انسان‌ها را فارغ از ملیت، زبان و تفاوت‌های فرهنگی کنار یکدیگر قرار می‌دهد و باعث می‌شود شناخت بیشتری از هم پیدا کنند. ورزش از این جهت می‌تواند یک پل ارتباطی میان ملت‌ها باشد.

تسنیم: به اذعان کارشناسان ورزش یکی از اصلی ترین مسیرهای رسیدن به صلح و دوستی در دنیاست بفرمایید شما در مسابقات بین‌المللی تا چه اندازه شاهد شکل‌گیری ارتباط و دوستی میان ورزشکاران کشورهای مختلف بوده‌اید؟

بهمنی: قطعاً همین‌طور است. من در مسابقات مختلف این موضوع را از نزدیک دیده‌ام و لمس کرده‌ام. خیلی وقت‌ها ورزشکارانی که شاید هیچ زبان مشترکی با یکدیگر نداشته باشند، تنها با چند دقیقه رقابت و تعامل ورزشی، با هم ارتباط برقرار می‌کنند.

خود من در سال‌های ابتدایی که با کرواسی شروع به کار کرده بودم، در مسابقات افراد زیادی را نمی‌شناختم، اما به‌تدریج بعد از هر مسابقه با تعدادی از افراد و ورزشکاران کشورهای مختلف آشنا می‌شدم. این ارتباط واقعاً اتفاق قشنگی است و نکته جالب این است که معمولاً به همان مسابقه ختم نمی‌شود. هر بار که دوباره یکدیگر را می‌بینیم، با روی باز از هم استقبال می‌کنیم، سلام و احوالپرسی داریم و ارتباطمان ادامه پیدا می‌کند.

حتی اینکه بازیکن یک کشور مقابل بازیکن کشور دیگر برنده شده یا شکست خورده، بعد از مسابقه دیگر چندان مطرح نیست. آنچه باقی می‌ماند، ارتباط و دوستی است که میان افراد شکل گرفته و خیلی وقت‌ها همین مسابقات باعث می‌شود دوستی‌های بیشتری ایجاد شود.

به نظرم یکی از زیباترین ویژگی‌های ورزش همین است که آدم‌ها را فارغ از ملیت، زبان و تفاوت‌های فرهنگی کنار یکدیگر قرار می‌دهد و باعث می‌شود شناخت بیشتری از هم پیدا کنند. ورزش می‌تواند انسان‌ها را به یکدیگر نزدیک کند و زمینه‌ساز ارتباط و دوستی میان ملت‌ها باشد.

تسنیم: نقش مربیان در تربیت ورزشکارانی که علاوه بر مهارت فنی به اخلاق، انسانیت، صلح و احترام به دیگران پایبند باشند چیست؟

بهمنی: نقش مربی در این زمینه بسیار پررنگ است. در ایران، خانواده منشأ اصلی تربیت است و بسیاری از مسائل تربیتی از خانواده شکل می‌گیرد، اما مربی نیز می‌تواند تأثیر بسیار زیادی بر شخصیت و رفتار ورزشکار داشته باشد. ورزشکار از مربی فقط فن، مهارت و تکنیک‌های ورزشی یاد نمی‌گیرد، بلکه مربی را می‌بیند و از رفتار و منش او تأثیر می‌پذیرد.

مربی باید در کنار آموزش‌های فنی و تلاش برای کسب نتیجه، مفاهیمی مانند احترام به حریف، نظم، مسئولیت‌پذیری، اخلاق و جوانمردی را نیز به ورزشکار آموزش دهد. البته زمانی این آموزش اثرگذاری بیشتری دارد که خود مربی به این اصول پایبند باشد؛ چراکه مربی در بسیاری از مواقع الگوی ورزشکار است و ابتدا باید خودش آنچه را آموزش می‌دهد، در عمل رعایت کند تا بتواند آن را به شاگردش منتقل کند.

حتی جمله‌ای را جایی خواندم که مضمون بسیار زیبایی دارد؛ اینکه «فرزند تو آن چیزی که تو می‌خواهی نمی‌شود، بلکه آن چیزی می‌شود که تو هستی.» به نظرم این جمله درباره رابطه مربی و ورزشکار نیز صدق می‌کند. اگر مربی خودش الگوی مناسبی از نظر اخلاق، احترام و مسئولیت‌پذیری باشد، به‌مرور این رفتارها در ورزشکار نیز شکل می‌گیرد.

بنابراین لازم است از پایه روی اخلاق و منش ورزشکاران کار شود و این موضوع فقط به دوران مسابقات یا عملکرد ورزشی محدود نشود. در این زمینه، می‌توان از سطوح بالاتر با مربیان کار کرد، دوره‌ها و کارگاه‌های آموزشی برای آنها برگزار کرد و فدراسیون‌های ورزشی نیز به‌صورت جدی وارد این حوزه شوند.

حتی می‌توان در کنار صدور مدارک مربیگری، دوره‌ها یا کارگاه‌های آموزشی تخصصی در حوزه اخلاق حرفه‌ای، منش ورزشی و فرهنگ احترام نیز برگزار کرد و برای مربیان گواهی این دوره‌ها را در نظر گرفت. قطعاً چنین برنامه‌هایی می‌تواند در بلندمدت تأثیر قابل توجهی بر فرهنگ ورزش و شکل‌گیری روحیه احترام، اخلاق و جوانمردی میان ورزشکاران داشته باشد.

تسنیم: به نظر شما آموزش مفاهیمی مانند جوانمردی، احترام به حریف و صلح باید از چه سنی در ورزش آغاز شود؟

بهمنی: از نظر من، این موضوع باید از همان سن پایه و به‌ویژه دوران نوجوانی آغاز شود. بچه‌ها در این سن خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کنیم از مربی، محیط و اطرافیان خود یاد می‌گیرند. در واقع، کودکان مانند یک ضبط صوت هستند و بسیاری از چیزهایی را که می‌بینند و می‌شنوند در ذهن خود ثبت می‌کنند.

اگر خودمان هم به گذشته برگردیم، می‌بینیم گاهی یک جمله‌ای که معلم در دوران مدرسه گفته، بعد از سال‌ها هنوز در ذهنمان باقی مانده است. همه انسان‌ها از دوران کودکی خاطرات و آموزه‌هایی دارند که بخشی از آنها خواسته یا ناخواسته در ذهنشان ماندگار شده است.

بنابراین باید از همان ابتدا به ورزشکاران آموزش دهیم که بردن و موفقیت مهم است، اما احترام گذاشتن به حریف، رعایت قوانین، جوانمردی و اخلاق نیز بخش مهمی از ورزش است. اگر این فرهنگ از پایه و به شکل صحیح در ذهن ورزشکار شکل بگیرد، در آینده می‌توان علاوه بر تربیت یک ورزشکار فنی و توانمند، یک انسان بهتر و اخلاق‌مدار نیز تربیت کرد.

تسنیم: امروز ورزشکاران به ویژه قهرمانان، الگوی نسل جوان هستند؛ آنها چگونه می توانند از جایگاه اجتماعی خود برای ترویج فرهنگ صلح و دوستی و همدلی استفاده کنند؟

بهمنی: به نظرم قهرمانان به دلیل جایگاهی که در میان مردم و به‌ویژه جوانان دارند، می‌توانند تأثیر بسیار زیادی بر فرهنگ و رفتار نسل جوان بگذارند. برای این تأثیرگذاری هم لزوماً نیازی نیست همیشه حرف‌های بزرگ و پیچیده زده شود؛ گاهی رفتار یک قهرمان، احترام گذاشتن به رقیب، پذیرفتن شکست و رعایت اخلاق ورزشی، بیشتر از هر سخنرانی می‌تواند اثرگذار باشد.

فرض کنید یک نوجوان پای تلویزیون نشسته و مسابقات جهانی کشتی را تماشا می‌کند. وقتی می‌بیند یک قهرمان پس از شکست، به حریف خود احترام می‌گذارد، او را در آغوش می‌گیرد، حتی دست حریفش را بالا می‌برد و با احترام از تشک خارج می‌شود، همین رفتار می‌تواند بزرگ‌ترین درس برای آن نوجوان باشد؛ درسی که شاید هیچ کلاس و سخنرانی نتواند به این اندازه آن را منتقل کند.

بنابراین اگر یک قهرمان در کنار موفقیت و افتخارات ورزشی، الگوی مناسبی از احترام، اخلاق و انسانیت نیز باشد، قطعاً می‌تواند تأثیر بسیار مثبتی بر نسل جوان بگذارد. به‌نظرم این همان الگویی است که می‌تواند فرهنگ ورزش را از سطح مسابقه و نتیجه فراتر ببرد و به زندگی و رفتار اجتماعی جوانان نیز منتقل کند.

تسنیم: رقابت های ورزشی گاهی فراتر از یک مسابقه، ملت ها و فرهنگ های مختلف را کنار یکدیگر قرار می دهد؛ ورزش در کاهش سوتفاهم ها و نزدیک شدن ملت ها چه نقشی دارد؟

بهمنی: ورزش می‌تواند نقش بسیار مهمی در کاهش سوءتفاهم‌ها داشته باشد؛ چراکه وقتی انسان‌ها از نزدیک با یکدیگر رقابت می‌کنند، فرصت پیدا می‌کنند با فرهنگ، شخصیت و رفتار یکدیگر بیشتر آشنا شوند. خیلی وقت‌ها ممکن است تصویری که از یک ملت یا کشور در ذهن داریم، با واقعیتی که از نزدیک می‌بینیم متفاوت باشد.

این موضوع برای خود من هم بارها اتفاق افتاده است. مثلاً ممکن است تصورم از مردم یک کشور، افرادی سرد و خشک باشد، اما وقتی به آن کشور سفر می‌کنم و از نزدیک با مردمش ارتباط می‌گیرم، می‌بینم اتفاقاً بسیار خونگرم و صمیمی هستند و به قول خودمان، آدم‌های «مشتی» هستند.

ورزش این فرصت را فراهم می‌کند که انسان‌ها بدون پیش‌داوری در کنار یکدیگر قرار بگیرند و از طریق رقابت و ارتباط مستقیم، شناخت واقعی‌تری از یکدیگر پیدا کنند. همین ارتباط می‌تواند زمینه‌ساز شناخت بیشتر، کاهش پیش‌داوری‌ها و شکل‌گیری احترام متقابل میان ملت‌ها باشد و به نظرم این موضوع در دنیای امروز بسیار حائز اهمیت است.

تسنیم: به نظر شما برای تقویت پیام صلح از طریق ورزش، چه برنامه هایی باید در سطح ملی و بین المللی طراحی و اجرا شود؟

بهمنی: می‌توان از برنامه‌های مشترک میان کشورها شروع کرد؛ مسابقات دوستانه، اردوهای مشترک و برنامه‌های آموزشی می‌تواند در این زمینه بسیار مؤثر باشد. برای مثال، در سال ۲۰۱۹ که افتخار مربیگری تیم ملی ایران را داشتم و تیم برای مسابقات جهانی شانگهای آماده می‌شد، فدراسیون از کشورهای مختلف دعوت کرد و چندین کشور نیز برای برگزاری تمرینات مشترک و حضور در اردوهای تیم ملی ایران درخواست دادند و در این اردوها شرکت کردند.

من در آن مقطع از نزدیک این موضوع را تجربه کردم و تأثیر ارتباط مستقیم ورزشکاران کشورهای مختلف را دیدم. وقتی ورزشکاران در یک محیط مشترک کنار یکدیگر تمرین می‌کنند، علاوه بر مسائل فنی، فرصت پیدا می‌کنند با فرهنگ و شخصیت یکدیگر نیز آشنا شوند و همین ارتباط می‌تواند به شناخت و احترام متقابل کمک کند.

در کنار مسابقات و اردوهای مشترک، برگزاری دوره‌های آموزشی و برنامه‌هایی که در آن ورزشکاران جوان از کشورهای مختلف در کنار یکدیگر قرار بگیرند نیز می‌تواند مؤثر باشد. در سطح ملی هم باید آموزش اخلاق در ورزش جدی‌تر دنبال شود و مفاهیمی مانند احترام به حریف و فرهنگ جوانمردی از سنین پایین به ورزشکاران آموزش داده شود.

اگر چنین برنامه‌هایی به‌صورت مستمر برگزار شود و صرفاً به یک مناسبت خاص یا یک رویداد محدود نباشد، طبیعتاً تأثیرگذاری آن بیشتر خواهد بود و می‌تواند به شکل‌گیری یک فرهنگ پایدار در زمینه اخلاق ورزشی و احترام میان ورزشکاران کشورهای مختلف کمک کند.

تسنیم: ووشو چه پیام یا ظرفیتی دارد که می تواند به نسل جوان برای مقابله با خشونت، کنترل هیجانات و تقوین روحیه گفت‌و‌گو کمک کند؟

بهمنی: به نظرمن ووشو می‌تواند از چند جهت تأثیر قابل توجهی بر نسل جوان داشته باشد. ورزشکار در این رشته یاد می‌گیرد هیجان خود را کنترل کند، نظم داشته باشد و پیش از هر واکنشی فکر کند. به‌ویژه در بخش ساندا که تخصص من است، ورزشکار باید در کمترین زمان ممکن نسبت به حرکت حریف واکنش نشان دهد و همین واکنش می‌تواند نتیجه مسابقه را رقم بزند؛ یعنی ممکن است یک تصمیم درست باعث پیروزی شود و یک واکنش اشتباه به شکست منجر شود.

البته این مسئله فقط به ووشو محدود نیست و در بسیاری از رشته‌های ورزشی، چه رشته‌های انفرادی و رزمی و چه حتی ورزش‌های توپی، ورزشکار باید بتواند در شرایط مختلف هیجان و واکنش‌های خود را کنترل کند.

از طرف دیگر، تمرین‌های رزمی به انسان یاد می‌دهد که قدرت صرفاً برای درگیری و غلبه بر دیگران نیست؛ بلکه مهم‌تر از قدرت، توانایی کنترل خود و مدیریت رفتار است. اگر این مفاهیم به‌درستی به ورزشکار آموزش داده شود، ووشو می‌تواند علاوه بر پرورش توانایی‌های فنی و جسمانی، روحیه گفت‌وگو، احترام به دیگران و حل اختلافات بدون خشونت را نیز در نسل جوان تقویت کند.

تسنیم: اگر بخواهید در یک جمله، پیام ورزش ووشو را برای جهانی آرام تر و صلح آمیزتر بیان کنید چه می‌گویید؟

بهمنی: به نظرمن پیام ووشو خیلی ساده است؛ قدرت واقعی فقط در مبارزه کردن نیست، بلکه در توانایی کنترل خود، احترام گذاشتن به دیگران و جوانمردی است.

تسنیم: ایران از نظر فرهنگ، پیشینه تاریخی و تنوع قومی ظرفیت‌های بسیار زیادی دارد. به نظر شما تاکنون چقدر از این ظرفیت برای گسترش صلح و دوستی استفاده کرده‌ایم و ایران چه توانمندی‌هایی درحوزه ورزش در این زمینه دارد؟

بهمنی: ایران از نظر فرهنگ ورزشی واقعاً ظرفیت زیادی دارد و به نظرم هنوز می‌توان استفاده بیشتری از این ظرفیت‌ها داشت. خود ورزش یکی از بهترین ابزارها برای معرفی فرهنگ ایران و ایجاد ارتباط با مردم کشورهای مختلف است.

ما در رشته‌های مختلف، به‌ویژه ورزش‌های رزمی، ورزشکاران و مربیان توانمندی داریم که می‌توانند در مسابقات و ارتباطات بین‌المللی، تصویری مناسب از فرهنگ ایرانی، احترام، مهمان‌نوازی و جوانمردی ایرانی به نمایش بگذارند. گاهی رفتار یک ورزشکار در یک مسابقه یا ارتباطی که یک مربی با ورزشکاران کشورهای دیگر برقرار می‌کند، می‌تواند بیشتر از بسیاری از برنامه‌های رسمی در معرفی فرهنگ یک کشور اثرگذار باشد.

به نظرم اگر برای این موضوع برنامه‌ریزی بیشتری انجام شود و یک طرح و برنامه مشخص و منسجم داشته باشیم، می‌توان از ظرفیت ورزش برای معرفی فرهنگ ایران و تقویت ارتباط با ملت‌های مختلف، بسیار بیشتر و بهتر استفاده کرد.

تسنیم: رقابت های جهانی با شعار توسعه صلح و دوستی بوده، از جمله جام جهانی ولی مهمترین رویداد صلح جهانی المپیک است، به نظر شما المپیک تا چه اندازه به آرمان صلح نزدیک شده است؟

بهمنی: به نظرم المپیک در اصل یک فرصت بسیار خوب برای نزدیک شدن کشورها و ملت‌ها به یکدیگر است؛ چراکه ورزشکاران از کشورهای مختلف برای چند روز در کنار هم قرار می‌گیرند و رقابت آنها بر پایه قانون، احترام و اصول مشخص ورزشی شکل می‌گیرد.

در مسابقات و رویدادهایی مانند بازی‌های کشورهای اسلامی، بازی‌های آسیایی و بازی‌های المپیک، رشته‌های مختلف ورزشی و ورزشکاران کشورهای گوناگون در یک مجموعه بزرگ کنار یکدیگر قرار می‌گیرند؛ تقریباً شبیه یک شهر کوچک که ساکنان آن ورزشکارانی از ملیت‌ها و فرهنگ‌های مختلف هستند. همین حضور در کنار یکدیگر، فرصت بسیار خوبی برای شناخت و ارتباط میان ملت‌ها ایجاد می‌کند.

البته طبیعی است که ورزش به‌تنهایی نمی‌تواند همه مسائل و اختلافات موجود در جهان را حل کند، اما می‌تواند یک پیام مهم و ارزشمند داشته باشد؛ اینکه انسان‌ها با وجود تفاوت‌های فرهنگی، زبانی و ملیتی می‌توانند در کنار یکدیگر قرار بگیرند، با رعایت قانون رقابت کنند، به یکدیگر احترام بگذارند و حتی بعد از پایان مسابقه با یکدیگر دست بدهند و روبوسی کنند.به نظرم همین تصویر ساده، یعنی رقابت در عین احترام و حفظ ارتباط انسانی، پیام بسیار ارزشمندی برای مردم جهان دارد.

انتهای پیام/۷۱۱/