امروز، جغرافیای ارادت پیوندی ناگسستنی خورده است، میان حرمی که صاحبعزاست و حرمی که داغدار بانوی کرامت است.
به گزارش خبرگزاری تسنیم از مشهد، نسیم که در میان صحنها میپیچد، اینبار بوی دلتنگی غریبی همراه خود دارد، دلتنگی مسافری که فرسنگها راه پیمود تا چشم در چشم برادر آرام گیرد، اما هجران پیشدستی کرد و کویر قم، میعادگاه ابدی آن بانوی کرامت شد و امروز، جغرافیای ارادت پیوندی ناگسستنی خورده است، میان حرمی که صاحبعزاست و حرمی که داغدار بانوی کرامت است.
خادمان حرم مطهر رضوی در فضایی آکنده از حزن و احترام، پرچم سبز گنبد منور را تعویض کرده و بیرق سیاه عزا را بر فراز گنبد طلا به اهتزاز درآوردند؛ نشانهای روشن از اینکه خورشید طوس، داغدار خواهر است. با اهتزاز این بیرق ماتم بر فراز گنبد منور، بغض در گلوی زائران میشکند و صحنها رنگ عزا و اندوه به خود میگیرند.
صدای همهمه زائران از هرسو شنیده میشود؛ کسانی که با چشمانی نمناک، دست بر سینه نهاده و ابتدا رو به پنجره فولاد عرض ادب میکنند و سپس رو به قم کرده و نجواکنان میگویند: «یا فاطمه معصومه، اشفعی لی فی الجنه…».
در نگاه مجاورانی که سالهاست همسایه امام مهربایها هستند، غم غریبی خانه کرده، آنها آمدهاند تا شانه به شانه برادر بایستند و این هجران ناتمام را به محضر ولینعمتشان تسلیت بگویند.
نقارهخانه در این ایام در سکوت فرو رفته و جای آوای همیشگی شادمانی، نوای سوزناک مرثیهسرایی از بلندگوهای صحنها طنبنانداز است.
گوشه گوشه صحن انقلاب اسلامی و آزادی، جمعهایی بیریا گرد هم آمدهاند تا روضه فراق بخوانند؛ روضه خواهری که شوق دیدار برادر، او را تا کویر کشاند و تقدیر، مزارش را قبلهگاه اهل دل در قم ساخت.
سیاهپوشی سراسری بر پیشانی گنبد حضرت رضا (ع) نقش بسته است تا حریم ملکوتی رضوی، آیینه تمامنمای اندوهی باشد که قرن هاست در سینه تاریخ موج میزند؛ اندوه زیارتی که در این دنیا به وصال نرسید، اما پیوند دلدادگیاش، تا ابد در قلب ایران جاری است.
انتهای پیام/۲۸۲
- نویسنده: تسنیم
